“เยาวราช ” จากมังกร คลุกฝุ่น สู่ มังกร 4.0 นับจาก วันนี้ เป็นต้นไป

1

   จาก ” ถนนยุพราช ” มาสู่ ” ถนน เยาวราช ” จนกลายมาเป็น สตรีทฟูด แสนล้าน  สวรรค์แห่งอาหารริมทาง ที่คนทั่วโลก ต้องมา ลิ้มลอง

           ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่รู้จัก เยาวราช จากชื่อเสียงของ ร้านอาหารจีน ที่ขึ้นชื่อและมีชื่อเสียงในระดับโลก ที่เป็น อาหารริมทาง รวมถึง เครื่องดื่ม ชนิดต่าง ๆ ที่หลากหลาย บางร้านยังเป็นร้านที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นบีบกูร์ม็องจากมิชลินไกด์[20] และสำนักข่าวซีเอ็นเอ็นยังคงจัดอันดับให้กรุงเทพมหานครเป็น “ สวรรค์แห่งอาหารริมทาง ”  และยิ่งรู้จักเข้าไปใหญ่จากการถูกจัดอันดับให้เป็นเมืองที่มีอาหารริมทางดีที่สุดในโลก 2 ปีซ้อน ในปี พ.ศ. 2559 และพ.ศ. 2560 [21] 

         โดยที่เราสามารถจะไปหากินกันได้ทั้งกลางวันและกลางคืน เช่น ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาและเย็นตาโฟข้าวขาหมูหมูสะเต๊ะหอยทอดผัดไทยกวยจั๊บน้ำเต้าหู้, ห่านและเป็ดพะโล้หูฉลามและกระเพาะปลา, รังนกข้าวหมูแดงข้าวราดแกงและอาหารตามสั่ง, ผลไม้, เกาลัดคั่ว, บ๊ะจ่างติ่มซำพระรามลงสรง,[23]กาแฟโบราณ อีกจิปาถะ แถมทั้ง 2 ช่วงเวลานั้น ยังเป็นอาหารที่มีเมนู แตกต่างกันอีกด้วย

            แต่ก่อนที่มาเป็น เยาวราช ถนนสายอาหารของโลก มาก่อนนั้นใครจะไปคิดว่าเมื่อก่อนที่นี่มีชื่อว่า ” ถนนยุพราช ” ซึ่งไม่ได้มีกิมมิกใกล้เคียงกับปัจจุบันเลย แถมเมื่อก่อน ที่นี่ยังเป็นแหล่งรวมธุรกิจการค้าต่าง ๆ มากมายเช่น เทปและซีดีสวดมนต์รวมไปถึงเพลงของจีน, ของเล่นเด็ก, ชุดกี่เพ้า, โคมไฟและผ้าแดงมงคล, เครื่องประดับ, ปฏิทิน, อาหารแห้ง, ห้างทอง รวมไปถึงโรงแรมที่พักต่าง ๆ ซึ่งแม้ปัจจุบันจะยังมีอยู่ ผมก็เกือบจะลืมไปแล้วจริง ๆ

           แต่ผมต้องขอยอมรับก่อนว่า ในช่วง 2 – 3 ปี ให้หลังมานี้ผมไม่ค่อยได้เดินสักเท่าไหร่ ส่วนสาเหตุก็อาจจะคล้ายใครอีกหลาย ๆ คนก็ได้นะ ผมว่า เพราะตั้งแต่มีทัวน์จีนเข้าทำให้ที่นี่ นอกจากจะมีความวุ่นวายเพิ่มขึ้น ก็ยังต้องมาเสี่ยงกับรถราที่วิ่งไปมาอีก และที่สิ่งสำคัญคือ “ความสกปรก” และราคาที่ดีดตัวสูงขึ้นนั่นเอง ซึ่งจะให้ผมรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ แถมซ้ำร้ายกว่านั้นก็คือรถก็ติดแถมหารถยากสุด ๆ เหมือนเค้าอยากจะรับแต่คนต่างชาติหรือไงก็ไม่รู้ ทั้งที่ผมก็มีส่วนคล้ายคนจีน อยู่บ้างก็ตาม

          อาจจะเพราะอากาศดี หรือเพราะเข้าใจไปเองว่าช่วงนี้ทัวน์จีนอาจจะลดน้อยลงไปบ้างจากการช่วยเหลือของผู้ใหญ่บางคนของเรา ทำให้วันนี้ผมเลยตัดสินใจมาเที่ยวเตล็ดเตล่ หากินเช่นดังเมื่อ 5 – 6 ปี ก่อน แทบจะไม่เชื่อกับสายตาตัวเองเลยครับว่า เพราะทุกอย่างมันดูเป็นระเบียบขึ้น ทางเดินไม่สะเปะสะปะ วุ่นวาย แถมนักท่องเที่ยวไม่แออัดเหมือนดังแต่ก่อน พ่อค้าแม่ขายก็สวมผ้ากันเปื้อน หมวก และถุงมือเรียบร้อย ดุดี จนนึกว่านี่เค้าจะถือโอกาสชาร์ตราคาหรือเปล่า แต่ที่ไหนได้ราคากลับดูเป็นธรรมมากขึ้น ไม่เหมือนดังแต่ก่อน อันนี้ผมชอบมาก

    ผมเคยเดินทางไปหาของกินในจีนหลายแห่ง ทั้ง ฮ่องกง เซี่ยงไฮ๊ กวางเจา หรือแม้แต่ ไต้หวัน ผมบอกเลยครับว่าสู้เยาวราชบ้านเราไม่ได้ ไม่ใช่จะยกยอ ถนนจำลองของจีน ของบ้านเราหรอกนะครับ เพราะถ้าวัดกันจริงแล้ว ทั้งปริมาณและความดั้งเดิมของอาหาร เราอาจจะสู้ต้นตำหรับเขาไม่ได้หรอก แต่สิ่งหนึ่งที่ดึงผมให้กลับมาที่ เยาวราชเสมอ ก็คือ เรื่อง ราคา และอัธยาศัย ของคนไทยเรานี่แหล่ะ ที่ผมว่า งัดเราไม่ลง แถมคุณภาพของวัตุดิบด้วยแล้ว ผมว่าอาจจะแท้ กว่าเมืองจีนเสียด้วยซ้ำไป 

จบทริปนี้แล้ว ผมตั้งใจเลยว่า จะต้องนำประสบการณ์ในครั้งนี้มาแชร์ให้ทุกท่านได้รับทราบให้ได้ เพราะตอนนี้เยาวราชบ้านเราเปลี่ยนไปแล้ว ถึงแม้ว่าอาจจะเป็นเพียงแค่ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ หรือเปล่า ผมก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ ถ้าไม่มาตอนนี้ อาจเสียโอกาสทอง ที่จะชิก ๆ คลู ๆ ในถนนมังกร แห่งนี้ก็ได้นะครับ แล้วพบกันใหม่คอลัมน์หน้า ขอให้เดินสนุก กินอร่อย ตลอดสาย นะครับ

ภาพ / บทความ : UNTIL

 

Share.

1 ความเห็น

  1. ภาพรวมดูดี👍
    แต่อยากได้ภาพแหล่งท่องที่ยว ที่ไม่ซ้ำกับเว็บไซต์อื่น
    เพราะนักท่องเที่ยวเห็นแต่สถานที่ท่องเที่ยวๆเดิม
    ภาพเดิม เหมือนไปเที่ยวจุดเดิม …
    #แต่หากมีภาพ อะไรที่แปลกใหม่จะเพิ่มจุดเด่น!! 😀

    # Mai.. เปลี่ยนมุมมอง

Leave A Reply